می نخور با همه کس تا نخورم خون جگر   

                                سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم 

                                         طرّه را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم

                                         غم اغیار مخور تا نکنی نا شادم

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم 

                                       قد بر افراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی ما را

                                        یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه

                                      شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی

                                         من از آن روز که دربند توام آزادم

*غزل:حافظ...اجرا:محسن نامجو